… ama bizi büyük yalana inandıran asıl şey bizim ufuksuzluğumuz ve/veya hasmımızın ufkunu kendi ufukumuz sanmamızdır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bu saatten sonra Türkiye için neler yapılabileceğini bilmek istiyorsak, bu saate kadar Türkiye’de yapılanların mahiyetini açığa çıkarmak zorundayız. Henry! Sen neden burada olduğunu bilmek zorundasın!
Sayfa 125
Artık Türkiye’de laçkalık kimseyi yadırgatmıyor. İnsanların ilkesizliklerini ilan etmeleri alkışlanıyor.
…
Bütün bu karakter zaaflarının tezahürünün bir başka alandaki kazançla telafi edildiğinin bir işaretini de göremiyoruz.
Sayfa 125
Bugün, 2004 yılının Türkiyesi’nde hayatın akışına bir anlayış ortalaması hükümrandır. Anlayış ortalaması demek ne şiş yansın ne kebap demektir, sıradanlık demektir, bayağılık demektir. Nihayet Türkiye’de insanlar çıkmalarına izin verilen sahnede bayağılıklarıyla övünbiliyor. Çünkü bayağılık normallik anlamına geliyor. İnsanlar anormali çekemiyorlar. Anormallik onlarda aşırılık etkisi yapıyor. Macera arayacaksan bile gideceğin yolun nereye kadar uzandığını önceden beyan edeceksin. Avrupa standartları böyle gerektiriyor.

Sayfa 122
Ya yaratılışımımızı mümkün kılan, varlığımızı borçlu olduğumuz, yaratmasını devam ettiren Kudret iradesine uyum göstermeyi tek çıkar yol olarak kabul edeceğiz veya kendisi yaşamak için ihtiyaç içinde çırpınan, kendisine hiçbir şey borçlu olmadığımız, elinde tuttuğu imkanları bizim ve bizim gibilerin ezilmesi için kullanan birçok güce, birçok zorbaya, birçok zalime boyun eğeceğiz.
Sayfa 104