Bazıları için yaşamın bu sabitliği sıkıntıdır. Onlar için, günlük rutin, içinden kurtulup çıkamadıkları bir çukur yol gibidir, gelişimini bilebildikleri bu düzen onları sıkar. Ben de, bir zamanlar, bu olağan yaşam döngüsünün içine girmekten korkmuştum. Olağan cerrahi asistanlığı yaşantısına katlanmamın başlıca motivasyonu, sabah dokuzdan akşam beşe kadar süren tekdüze bir varoluştan uzak kalabilmekti. Ama bir doktor olarak şimdi, yarınımın da bugünüm gibi olması, yörüngemin değişmemesi ve yaşam döngümün yolundan çıkmaması için dua etmeyi öğrendim. Şimdi, geçmişe yüzlerce defa yaptığım gibi evime tek parça halinde dönebilmek, eşim ve çoçuklarımı güvende bulmak ve maaşımın zamanında geleceğini bilmek için dua ediyorum.
Hastaya duyduğumuz ilgi bir miktar ellerimizin titremesine neden olabilir ama aynı zamanda felaketten korkmamıza ve benliğimizin her parçasını felaketin önüne geçmek için ortaya koymamıza da yol açar. Acı çekmek, ister fiziksel olsun ister duygusal, hayvanlar aleminde en büyük eğiticidir.
Tıbbi etiğin yakınlarımızı ameliyat etmemizi yasaklamış olması, başarısızlık olasılığı bizi tedirgin edecek kadar hastamızla yakın bağ kurmamamız gerektiğinin kanıtıdır.