Ama annem yine de ağıt yakıyor, gün boyu Şakiro' nun "Gulê Deran"ını mırıldanıyordu. Sanki bir gün başımıza gelecek felaketleri önceden duyuyor, evimizin Şimdiki neşesini geleceğin hüznüne hazırlıyordu.
Bir șey söyleyecek oldum ama vazgeçtim. Utandım onu sevdiğimi söylemeye. Zaten böyle seyler ayıptı bizde. Biz hep gizlice, söze dökmeden, sevgimizi gözlerimize taşıyarak severdik.
Gerçek hayattansa kitaplardaki dünyada yaşamak bana daha güzel geliyordu. Kitaplar yalnızlar içindi çünkü. Dışarıdaki gerçek hayat onları avutamadığı için okuyordu insanlar.