Ve o karanlıkta Pedro ilk kez şunu fark etti:
Valeria onu hâlâ seviyordu.
Ama artık o sevgi, içinde yaşanacak bir yuva değil; mezar sessizliği taşıyan kutsal bir
harabeydi.
Kimsesizler yurduna vekilim
Çareydi ellerin ellerime.
Neden sahip çıkamadın vuslatıma?
Doğmayan güneşler bir bir ölüyor,
Gelmiş gibiyim,
Mutluluğu yalnız seyredenlere.