Sevgi... Ne naif bir kelime. Ama bir o kadar da ağır. Söylerken tınısı yumuşak ve bittiği an nokta koyacak kadar net. Varlığı var eden, yokluğuyla tufanı koparacak kadar güçlü. Sevgi!
-Ne hissediyorsun?
-İçimde garip bir yokluk, bir eksiklik... Bedenim sanki çok uzun zamandır ruhumdan ayrı kalmış. Her şeyi unutmuş. Varken, yok gibi...
-Özlem!Ne derin bir duygudur. İnsanı bazen fazlaca duygusal yapar ve sakinleştirir. Bazense fırtınalı bir deniz gibi hırçınlaştırır.
Korkum nefsinize tasallut edecek şeytana dairdi. Şeytan ki musallat olmak için nefsinize fırsat kollar. Nefis ki kötülüğü emreder.
Şeytan nefsinizi ele geçirdiği zaman, ki öyle genç öyle erkensiniz, öyle tecrübesiz öyle mukavemetsizsiniz, şeytan sizi ele geçirdiği zamana dair itham ettiğim sizi, siz değilsiniz.