Anneannem bir keresinde bana büyük bir ciddiyetle “kendini sevmeyen hiç kimseyi sevemez… önce kendini sevmeyi öğren,” demişti. Aslında iyi niyetli bir cümleydi, kendimi sevmemi, kendi değerimi bilmemi istiyordu; kendi değerinin farkında olmayan insanların nasıl sefil olduklarını görmüştü. Ama yanlış zamanda söylemişti. Çocuktum, bu öğüt beni korkutmuştu. En çok kendini seviyorsa anneanneme güvenebilir miyim bilmiyordum; annem de en çok kendisini seviyorsa, o zaman ona da güvenemem diye düşünmüştüm. Çünkü ben en çok kendimi sevmiyordum, en çok ölmüş babamı, sonra annemle anneannemi seviyordum. Ama onlar en çok kendilerini seviyorsa bana ne olacaktı?