İnsanın, insandan insana koşması bir yarayı kapatmak içinse çok boş bir çaba. Ağrıyı geciktiriyor ama azaltmıyor. Hatta boşluk duygusunu çoğaltıyor. Ama kalbimiz yaralıyken birini sevecek mecalimiz yokken, ya da yalnızlık cekilmezken birilerinin varlığına yine de ihtiyaç duyuyoruz.