Onlar baktıkları yerde bir güzellik olduğunu bilseler böyle bakmaya devam edemezlerdi. Çünkü güzellik insanın ruhunu yükseltir, kaba bakışa sığdıramayacağını anlayan insan başını eğer, gözlerini alır güzellikten, bakamaz ona. Tüm bunların bir anlamı olmalı.
Sen kendi içindeki küçük kırıklıklara takılıp tökezleyerek ayakta duruşuna hayran oluyorsun. Her şeyin gelip geçişini içindeki delikten izlersen ve kıvrılıp bir köşeye dünyanın seni anlamadığını düşünürsen ziyan olursun.
Her şey birdenbire oldu, her şey ben yaşarken oldu, her şey ben yazarken oldu, her şey ben görmezden gelirken oldu, her şey ben fark eder gibi olup da artık görmezden gelmeyi başaramazken oldu.