Öfke mağduriyetin ödülüdür. Her bağımlılığın bir karşılığı olması gerekir misali öfke ve suçlama beni gündelik yaşamda ayakta tutan ödüller gibidirler.
Neden tüm başarılı kişiler sürekli ilerleyerek ve yaşamlarında daha fazla rahatsızlık, gürültü biriktirerek dertlerini aşmaya çalışırlar ve sonunda yüzüstü kapaklanıp kendilerini yok ederler? Çünkü öfkenin nedenlerini aşmanın bundan daha iyi bir yolu yoktur.
Tanrı'nın cezası kafamın sanki benim kontrolüm dışında, mantık yürütemeyen, merhametsiz ve pazarlığa kapalı bir yapısı var.
Her şeyin altından akıp yaşamımı ve içimdeki hayvanı besleyen bir öfkem var. Ve o öfke tüm çabalarıma rağmen her zaman benim daha iyi biri olmamı engelliyor.
Hepimiz acı dünyasındayız. Eğer çok eskiden bu böyle değildiyse şimdi normale dönmüş demektir.