Zaman geçer diyorlar, yalan her kelime,
Takvimler değişti de ben değişemedim.
Bir kor gibi bıraktığın o yangın yerine,
Dokunup kanayan tenime alışamadım.
Gözlerin düşer her gece odamın sessizliğine,
Sanki kapı çalacak, gireceksin içeriye.
Yürürüm boynu bükük bu şehrin sokaklarında,
Yokluğunu fısıldayan yollara alışamadım.
Her sabah bir umutla uyanır da bu yürek,
Sonra çarpar gerçeğin o soğuk duvarına.
Sensiz geçen günleri ömürden saymayarak,
Ben bu dinsiz, bu amansız hasretine alışamadım.