Dirmit onca yasakla da şiir yazamayınca bu defa kendini yarışa soktu.Bir zaman güneşle yarıştı.Güneş doğar doğmaz kâğıdı önüne koydu.Güneş batmadan şiir yazması için kendine emirler savurdu.Güneş dönüp battı.Dirmit bir öfkeyle boş kağıdı yırttı.Güneşe yenildi.Ayla yarışa kalktı.Ay şiir olmadan soldu.Sonunda Dirmit şiir yazmanın bir yolunu buldu.Sözcükleri tek tek kafasının içinden alıp yüreğine koydu.Yüreğini "güp! güp!" attıran sözcüğü hemen kağıda yazdı.Yüreğini attırmayan sözcüğü yüreğinden çekip aldı. Dirmit o günden sonra yüreğine kul köle oldu.Yüreği ne yap dediyse onu yaptı,yüreği nereye git dediyse oraya gitti,yüreği ne dediyse onu dedi.Yüreği kafasıyla zıtlaştıysa o da zıtlaştı.Yüreği taştıysa o da taştı.Yüreği çırpındıysa o da çırpındı.Yüreğiyle birlik oldu.