— doğruyu söyle. niye?
— istiyor musun doğruyu söylememi? dürüst olayım mı? sen beni çok seviyorsun ya, hani deli gibi aşıksın ya bana, o yüzden. o sevgin varya o sevgin, yedi bitirdi beni. hapsetti beni. istemiyorum yanımda olmanı. ulaşama istiyorum bana!
— korkulur senden eyşan. dürüstlüğü bile böyle bir bıçak gibi savuruyorsun ya diyeceğim diyemiyorum. çünkü dürüst değilsin.
İçerisiDuygu ve Düşünce
Korkuyorum. Bu içimdeki hisse ne denir bilmiyorum ama bu hissin gitmesinden korkuyorum. Bu aralar hiç o hisse bürünemedim. Bu aralar acı çekmiyorum. Korkuyorum o acı gidecek ve bu his de gidecek diye. Hayata olumlu bakmaya başladım. Korkuyorum. Eski beni unutmak istemiyorum. Gündelik şeyleri dert edinmek bana çok sıradan geldi. Hep sıradan olmak isterdim ama olmaya başlayınca, emin değilim. Acı çekmem lazımmış gibi geliyor. Belki de alışık olmadığımdan. Belki de ben acı çekmeye alışığım. Ben bilmiyorum, hiçbir şey bilmiyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Sanırsam iyileşiyorum ama korkutucu geldi. Şu an bir anlık o hissin gelmesiyle yazıyorum. "Umarım gitmez." diyemiyorum çünkü kendime güvenmiyorum. Muhtemelen benim için iyi olan iyi hissetmektir. Ne kadar aklım bunu söylemese de... Sanırım acıma anlam arıyormuşum sadece. Bana asıl acı veren şey acımın anlamsızlığıymış. Genelde zaten karşı tarafın hatası yüzünden acı çekersin. Seninle ilgisi yoktur. Ama sen üzülürsün ve anlam vermeye çalışıyorsın. "Bunlar oldu, çünkü ben değersizim." ama seninle ilgisi bile yoktur. Olabilir. Biraz acının anlamsız olmasına izin ver.
Ben, benim dışımda herkesin yerinde olmak isterdim sanırım ya
Çünkü seninle bir ben konuşamıyorum, bir ben günaydın bile diyemiyorum...
Benim dışımda kim varsa seninle her şeyi yapabiliyor...
Geceye not:
Bazı insanları mutlu etmek için uğraşmıyorum.
Ama kötü hissettiklerinde de “banane” diyemiyorum.
Belki de sorun fazla merhamet değil.
Sorun, hep başkasının bahçesini sularken kendi bahçemi unutmak.
Çünkü bir süre sonra kuruyan şey toprak değil,
insanın kendisi oluyor.
kendime veda ediyorum gecelerde
sensiz geçiyor zaman, vermiyor ihtimal.
diyemiyorum sana son bir elveda
masaya koyuyorum birkaç duble daha
kaybediyorum yavaş yavaş
anlatsam derdimi inan bilmiyorum
İnan, veriyorum hayatla savaş.
içimde kopuyor bı telaş
hakikati gizliyor gözlerin
bir yemin gibi susuyor sözlerin.
yerimde sayıklıyorum yaram çok derin
en güzel eserisin sen bu kederin.