Çünkü herkes kendi evrenini yüreğinde taşır. İki kardeş,iki arkadaş,iki evli insan,günlük yaşamı paylaşıyor bile olsalar asla dünyayı aynı şekilde algılamazlar.
“Bana ne? Ben kendimi tanıyorum ya,o bana yeter. Tam tersi olsaydı,işte o bir felaket olurdu. Yani herkes beni tanısaydı ama ben kim olduğumu hiç bilmeseydim...”
Bizi dönüştüren tırmanmış olduğumuz dağın hangi adı taşıdığı değil,yürüyüş sırasında göstermiş olduğumuz varlık ve sevgidir. Dünyayı güzel yapan manzaralarının çeşitliliğidir. Ruhani hayatı güzel yapansa yollarının bolluğudur.