selam ben bi klise bagimlisiyim ve bu da en sevdigim trope. tuketmedigim rtl icerigi kalmayana dek yasayacagim. bazen liseli olduklarini unutup off ask neden bu kdr kirocasin diye cikissam da bilmis olun ki kipir kipir oluyorum. tepiniorumm. sadie'nin karakterine hic oturtmazdim zaten ama bi yerde ilk adimi bilincli attigimiz bir sahne gelicek sanmistim... tabii her sey yine en utanc verici haliyle ilerledi,, ilk biz konusalim oyle baslasin isterdim ama olsun!! ne okudugumun farkindayim,, mihenk tasi sizsiniz,,, kafami kumdan cikarmamam gerekio biliormmmmm,, sadece mutsuz oldugum bir sey var o da abigail... bana O KADAR gecmedi ki yani rosie bile daha iyiydi sahsen keske baska bir sekilde yazilsaydi burasi da... arkadasliklarin ozenle islenmemesine SINIR OLUYORUM. kilcigi oylece yutmasinda da i feel u ya,, sen ne zaman boyle oldun diye sordugunda AGLAMAK ISTEDIM cok basitti ama hikayenin bu detaylari sarsti maalesef ben de bu kadarim. bir de bir yerlerde modern feminizmle ilgili dramatik bir tiyatro oyunundan bla bla tarzi bir cumle kuruyor HIC HOSLANMADIM,, bilsin
birisi birinci kitabi okurken ikinci kitapta birbirleri icin secilmis aile olmalarini okumak istiyorum demisti. serinin adindan zaten olamayacagi ve olayimizin da bundan cok uzak oldugunu biliyordum. olan ailemizi kaybetmek -arm ve luna…-bana da sok olsa da kimsenin kimseyle yakinlasamayacagini biliyordum. o yuzden bir seyler istemeden ve beklemeden sadece okumaya odaklandim ama ikinci kitabin sonuna geldigimde fark ettim ki icten ice istedigim bir seyler varmis. dante’nin ailesi olmasi ve bunun da lunu olmasi. ilk kitapta lunu dolayisiyla cok yakinlasamayacaklarini lunu’nun buna odaklanmayacagini dusunmustum ama ikinci kitapta karakteri oyle tatli gelisti ki pusulasini verdigi sahnede aglamak istemistim. bundan birkac sahne once dante tek basina banyoda agliyordu, yalnizligi onunlaydi. ama o sahneden sonra hep yaninda olan bir pusulasi vardi artik. lunu’nun bu hareketi hedefi icin insan kazanmaktan cok deger vermekle ilgiliydi bence. dante’m zaten ilk hediyesini bile almis olabilir. yine de beklemedim yakinlasmalarini ama cok sevinmistim de boyle bir anilari oldugu icin. sonra kaplicalara beraber atladiklari sahne geldi ve benim icin artik kucuk tatli kiz kardesler olmuslardi bile. dante’nin lunu icin tehlike olabilecegini dusundugu her an aklina gelmesi ve onu aramasi icimi kipir kipir ediyordu mesela. artik onun hayatinda olan birisiydi ve onun icin endise ediyordu. kendini surekli canavar olarak tanimlayan ve artik kim oldugunu bilmedigi noktada ne de guzel hediyeydi ucuncu kitapta en cok onlari gormek istiyorum, en cok onlari okumak istiyorum. cunku birbirlerine ihtiyaclari var benim de onlara. bu kitapta da anlamis olduk ki dante yalniz bir ruh degil, bunun icin dogmamis. -mesela hodbin dogmus saka onu da cok seviyorum ama anliyorsunuz degil mi? bencil birisi
surekli bir problem arayisinda olan birisinin asil problemi aradigi seyin problem oldugunu dusunmesiydi ve kesfettigi sir, hayatinin en guzel sirriydi.