damla
@dmlgl07
Memento Mori
Memento Vivere
İnsanlar, en çok, teknolojiyi savaş öncesindeki hayatlarından nesnelerle ve varlıklarla (hayvanlarla veya insanlarla) kıyasladıkları zaman, kontrolü ellerinde tuttuklarını, teknolojinin efendisi olduklarını hissetmişlerdir. İnsani olmayan varlıklar metaforunun kullanılması, teknolojiyi başa çıkılması güç bir olgu olarak gördüklerini, yine de eski hayatlarının kapsamı içinde onu idare etmenin bir yolunu aradıklarını göstermektedir. Ama savaş silahlarını doğaüstü veya canavar gibi varlıklar olarak algıladıkları zaman, teknolojiyi kontrol edilemez görüyorlar, kendi hayatlarını başa çıkılamaz sayıyorlar demekti.
Reklam
"Bu yaban bölgede, havası binlerce ve binlerce çürüyen cesedin kokusuyla dolu şu ortamda bir insanın hayatı nedir ki? Ölüm her mermi çukurunda acımasızca çukura yatmış, tek tek her askeri bekliyordu, bir yandan da tam da bu nedenle insanı acımasız hale getiriyordu. Kahramanlık burada son kez veda etti. Savaşın artan şiddetine boyun eğmek zorunda kaldı, tıpkı makineler dizgini ele geçirince bütün ince ve kişisel duyguların boyun eğmek zorunda olduğu gibi."
Savaş makinelerinin çarpışma yükümlülüklerini veya siperleri düşman askerlerinden temizleme işini piyadenin sırtından alması söz konusu değildi, ama bu makineler bir anda oldukları yerde adeta dondular: Orduları hareketsizliğe mahkum ederek öldürmenin sistematik bir şekilde sanayileşmesine imkan tanıdılar.
1930'ların başlarında Batı'da birlik bulunmaması, savaş sonrası düzene Alman, Japon ve İtalyanların meydan okumalarının son derece güclü hale gelmesine katkıda bulundu.
Paris Barış Konferansı'nda (Viyana'da bir yüz yıl önce yaşananların tersine) galip devletler arasında mutabakat sağlamanın o kadar güç olduğu görüldü ki, bu devletler müzakere ederek aralarındaki dayanışmayı tehlikeye sokmaktansa yenilen düşmanlarına barış şartlarını dayatmayı tercih ettiler.
Reklam