İnsan bir mevsimde, bir ağacın belli bir dalında bir yemiş buluyor; yiyor ve hoşuna gidiyor... Bir iki mevsim sonra gene aynı dalda aynı yemişi arıyor; ya yemiş o dalda bulunmuyor, ya da bulunursa hoşa gitmiyor-, belki yemişi arayan değişmiş oluyor.
insan çeşitli yerlerde ölür -ne bileyim, dağda, taşta, savaş alanlarında- ama denizden başka her yerde bir izi, bir kemiği, dikili bir mezar taşı kalır. Denizde boğulan denizcinin ise. tıpkı bir hülya, bir rüya gibi, tam bir kayboluşu, bir silinişi vardır. Anam , "Ne olacak, toprak insanı topraktan, deniz insanı da sudan yaratılır. Topraktan olanlar toprağa dönerler, sudan olanlar akıp denize karışırlar" derdi.