Döndü Kandemir
@dndkrmn
Ben mi, dedi, secde buyruğuyla karşılaştığı daha ilk anda. Kibrin zamiri ben.
Tepeden tırnağa çamursun Âdem ilk bakışta. Toprağın topraklığına batmış gibisin. Ama bu halinle kıymetlisin. Çünkü bu halini aşabilirsin. İçindeki kutsal ruha sahip çıkabilirsin.
En son, yalnızlığın kelimesini söyleyip bir Havva ismi gelince dilinin ucuna, Âdem'in kalbine bir sevinç, ayağına bir telaş takıldı.
Gizli bir hazineydi; görünmeyi, bilinmeyi sevdi.
Sıfırdan zamana, sonsuz ân'dan ânbeân'a,
nâ-mevcûddan vücûda, lâ-mekândan mekâna,
noktadan mükemmele,
kelimeden cümleye,
emirden vâkiye.
Muhabbeti aşikâr kuvveyi fiil eyledi
OL, dedi.
OL'uverdi.
Kûn!
Bir kâf. Bir nûn.
Sonra sükûn.
Ben de bu dünyaya düşmüş biriyim.
Kimi zaman şeytan dokunmuş düşünü hayra yoramayan Havva, kimi zaman af dileyerek kırk yıl gözyaşı döken Âdem gibiyim.