Gözlerinde karanlık bir nefret okunuyordu, bana bile öyle bakıyordu. İnsan umudunun bir kısmını kaybederse üzgün görünür ama tamamen umutsuz kalınca, böyle olur.
Ama şansı olsa neyi farklı yapardı?
"Hiçbir şeyi," diye fısıldadı karanlığa.
Hepsini yine yapardı.
Ve bu son değildi. Bunu hatırlamak zorundaydı. Yaşadığı her gün kurtulma şansı vardı. Pes edemezdi. Asla pes edemezdi.