Doğa Terdi
@dogaterdi
Aslında kalemimle düşünüyorum ben; çünkü kafam elimin ne yazacağını çoğunlukla hiç bilmiyor.
İngilizce Öğretmeni
Ingiliz Dili ve Edebiyatı
Giresun
23 Mayıs
16 okur puanıTemmuz 2017 tarihinde katıldı
Bir Bebeğin Uyanışı
Bir bebek olarak büyütülen, sevgiye yeterince doymuş dediğimiz çocukları aslında sevgiye mi doyuruyoruz kendimizi mi sevgi üzerinden tatmin ediyoruz bu vasıtayla öncelikle bunu sormak isterim. Nora hem babası hem de kocası tarafından asla büyümeyen bir bebek olarak görülmüştür. Nora hiçbir zaman çalışmaya, kendi kararlarını almaya yahut kendi düşüncelerini oluşturmaya/düşünmeye ihtiyaç bile duymamıştır. Her sey onun yerine kocası ve babası tarafından yapılır. Peki bu Nora için iyi midir ? Bir insanı hayattan bu kadar kopartarak, koruyup kollamak adına sırça bir fanusa koyarak ona mutluluk algısı yaratmak kabul edilebilir bir şey midir ? İyilik midir onun için ? O bebeğin uyanış anına kadar bunlar bir rüyadır fakat bebek uyandığında rüyasında yaşadığı her şeyin acısını ruhunda hissetmek zorunda kalacaktır. Senelerce farkında olmadığın bir rüyadasın ve birden uyanıyorsun. Ne kadar acı verse de gerçek hayat her zaman rüyalardan daha güzeldir. En azından gerçektir.
Reklam
Bir Çift Yürek " Gerçekliğin Varoluş Sancısı."
İnsan olmak neydi bizler için yahut insani duygular ? Şimdiye kadar bize öğretilen aşk, sevgi, nefret, kin, ihtiras savaş mı yoksa huzur ve evrenle bütünleşmek mi ? Öyle ki insanoğlu birçok şeyi yanlış anlamış, yanlış yorumlamış ve maddeselliğe kaptırmıştır kendini bu dünyada. Köleleşmiştir. Biz başka insanları kendimize köle görürken aslında köle olan bizlermişiz de hiç anlayamamışız. Asıl acı olan da bu zaten, farkında olmak ve değiştirmemekten daha da acı olan şey hiç farkına varmamış olmaktır. Maddelerin dünyasında sıkışıp kalırken asıl benliği yaratan idealar dünyasını hiçe saymışız. Arzularımız için isteklerimiz için egolarımız için savaşırken barışı huzuru unutur hale gelmişiz. Nedir ki bizim bu dünyayla derdimiz. Varoluşumuzu sağlayan, bize can veren, gerçeklik dünyasının halkalarını oluşturan dünya ve içinde barındırdığı her canlıya yaptığımız bu büyük saygısızlık nedendir? Kendimizi dünyaya dahi hakim olmaya çalışırken aslında savrulup gidiyoruz bu dünyadan, her birimiz dünya üzerinde herhangi sıradan biri olduğumuzu düşünürken kendimizi toz kadar değersiz görürken, tozun dahi bu dünyada ne kadar değerli olduğunu anımsayamayışımız pek acı. Bize annemize babamıza saygı duymayı öğrettiler bizi dünyaya getirdiği için ama dünyaya, doğaya, canlının kendisine saygı duymayı öğretmediler. O kadar boyandı ki gözlerimiz materyallerle kendimize apayrı bir dünya oluşturduk bir hiçlik dünyası. Varlık dünyası varken neden hiçlik dünyası oluşturmayı seçtik oysa ki varlık dünyasında daha değerli daha özeliz. Hepimiz hemen her gün dış görünüşümüzün köleleri oluyor ve yeni şeyler almak takınmak daha daha olmak için uğraşıyoruz. Oysa asıl olan bu dünyaya verilmiş olan bir can ve ona sadece yoldaşlık eden bir bedendir. Bedenlerimiz ruhumuzu yaratıyor gibi davranmamız neden?