Doğu Dumanlı
@dogihan
Kitaplardan hoşlanan birisi işte.
Şu anda okuduğu kitap
Yalnız Bir DrowFantastik
Bir süredir Dungeons & Dragons (D&D) evreniyle haşır neşir birisi olarak söylemeliyim ki, karşımızda bu evrene giriş yapmak için en uygun içeriklerden birisi bulunuyor. Geçirdiğim son 2 yıl içinde D&D evrenine merak salmış ve farklı FRP oyunlarını farklı rollerde deneyimleme fırsatım olmuştu. Bunlar sayesinde evrene ve sisteme olan merakım fazlasıyla artmış ve bu köklü seriye adım atmak için cesaretimi toplamam pek de uzun sürmemişti.
"Anayurt" kitabı, bizi Drizzt'in yüzyıllar sürecek hayatının ta en başından, doğumundan itibaren hikâyeye sokuyor. Bir drow olan Drizzt'in, kendini bulduğu aile kargaşası içindeki hikâyesini birinci şahıs olarak deneyimleyebilmek, karakterle olan bağımızı güçlendirmede büyük bir rol oynuyor. Çoğu noktada kendimi Drizzt için üzülürken veya onunla beraber gülerken bulabildim. Bunda yazarın ince ince işlediği hikâye örgüsü ve hikâyeyi en etkili şekilde iletebileceği dengeli bir tempo akışının çok büyük rolü var elbette. Hepsinin ötesinde, yazar R. A. Salvatore'nin karakterlerini hikâyenin gerçekçiliğine darbe vurmamak için gerektiğinde harcayabilecek kadar cesur olması bende çok büyük bir takdir yarattı. Hikâyenin bazı spesifik noktaları dışında büyünün bozulduğunu hissetmedim ama söylemem gerek ki, Drizzt ile ne kadar empati kurabilsem de bazı yerlerdeki kararlarının fazlasıyla sorgulanabilir olduğunu düşünüyorum. Bu tercihlerin sebeplerinin üstündeki sis perdesi zamanla kalksa dahi, aldığım cevaplar beni yeterince tatmin etmedi maalesef.
Son sözü söylemem gerekirse, fazlasıyla pozitif bir okuma sürecinden geçtiğimi söyleyebilirim. D&D evreni hakkında biraz bilgi sahibi olmam elbette bu kitap hakkındaki görüşlerimi de olumlu yönde etkiliyordur ancak evren hakkında bilgisi olmayan birinin de kitaptan memnun ayrılacağına eminim. Serinin
Reklam
Geralt ve Gri TonlarFantastik
Görüşlerimi paylaşmaya başlamadan önce, kitabın çevirisini yapan 
Regaip Minareci ve ekibine teşekkürlerimi iletiyorum. Fantezi türünde bir eser olmasının getirdiği ekstra zorluklara rağmen, okuma serüvenim boyunca bir kelimenin bile garip hissettirdiği bir durumla karşılaşmadım. Bu kaliteli çeviri için kendilerini tebrik ediyor ve yazıma devam ediyorum.
Witcher evreniyle tanışmam, kitaplardan ziyade oyunlar ile olduğundan, seriye karşı hep bir soğukluk hissetmişimdir. Karakterleri yeterince anlayamadığımı düşünmem, kendimi onların yerine koymakta zorluk çekmem, hep kendimde bir sorun olduğunu düşünmeme neden oluyordu. Evet, sorun bendeymiş; çünkü kitaplardan kendimi mahrum bırakmış olmam büyük bir hataymış.
Son Dilek kitabı, bizi Witcher evrenine yavaş ancak sıkılmayacağımız bir tempoyla sokuyor. Evrenin kendine has bilinmezlik hissi, ilk sayfadan itibaren etrafımızı sarıyor. Bu his, yavaş ancak istikrarlı tempo ile birleşince de kitabın başından kalkamamamıza sebep oluyor. Eh, doğal olarak temponun yükseldiği ve bize nefes alma imkânı sunduğu düşüş noktasına kadar kitap, soluksuz bir okuma keyfini beraberinde getiriyor.
Bu noktada, karakterlerin ne kadar doğal hissettirdiğinden bahsetmem gerekiyor. Ana karakterimiz Geralt, ne "siyah" diye tabir edebileceğimiz ne de "beyaz" diyebileceğimiz bir karakter. Kendisi, gri tonlarında gayet dengeli kurulmuş bir kişilik yapısına sahip. Gerek travmalarının okuyucuya yansıtılışı, gerek prensipleri yüzünden yaşadığı iç çatışmalar, fazlasıyla doğal hissettirerek kendisiyle empati yapabilmemizi sağlıyor.
Kitap, Geralt'ın iç çatışmalarını bize yansıtırken alt metninde işlediği "insanlık" ve "canavarlık" arasındaki çizginin bulanıklığı konseptini okuyucuya başarılı bir şekilde sunuyor.
Toparlamam gerekirse, elimizde, ince işlenmiş
Regaip Minareci ve ekibine teşekkürlerimi iletiyorum. Fantezi türünde bir eser olmasının getirdiği ekstra zorluklara rağmen, okuma serüvenim boyunca bir kelimenin bile garip hissettirdiği bir durumla karşılaşmadım. Bu kaliteli çeviri için kendilerini tebrik ediyor ve yazıma devam ediyorum.
Witcher evreniyle tanışmam, kitaplardan ziyade oyunlar ile olduğundan, seriye karşı hep bir soğukluk hissetmişimdir. Karakterleri yeterince anlayamadığımı düşünmem, kendimi onların yerine koymakta zorluk çekmem, hep kendimde bir sorun olduğunu düşünmeme neden oluyordu. Evet, sorun bendeymiş; çünkü kitaplardan kendimi mahrum bırakmış olmam büyük bir hataymış.
Son Dilek kitabı, bizi Witcher evrenine yavaş ancak sıkılmayacağımız bir tempoyla sokuyor. Evrenin kendine has bilinmezlik hissi, ilk sayfadan itibaren etrafımızı sarıyor. Bu his, yavaş ancak istikrarlı tempo ile birleşince de kitabın başından kalkamamamıza sebep oluyor. Eh, doğal olarak temponun yükseldiği ve bize nefes alma imkânı sunduğu düşüş noktasına kadar kitap, soluksuz bir okuma keyfini beraberinde getiriyor.
Bu noktada, karakterlerin ne kadar doğal hissettirdiğinden bahsetmem gerekiyor. Ana karakterimiz Geralt, ne "siyah" diye tabir edebileceğimiz ne de "beyaz" diyebileceğimiz bir karakter. Kendisi, gri tonlarında gayet dengeli kurulmuş bir kişilik yapısına sahip. Gerek travmalarının okuyucuya yansıtılışı, gerek prensipleri yüzünden yaşadığı iç çatışmalar, fazlasıyla doğal hissettirerek kendisiyle empati yapabilmemizi sağlıyor.
Kitap, Geralt'ın iç çatışmalarını bize yansıtırken alt metninde işlediği "insanlık" ve "canavarlık" arasındaki çizginin bulanıklığı konseptini okuyucuya başarılı bir şekilde sunuyor.
Toparlamam gerekirse, elimizde, ince işlenmiş