Rüveydâ şiiri'nin başlarında;
"Alaca bir at koşar içimde zamansız, mekânsız, nefese doğru" diye yazar. Ve
sona doğru gelince; "At vuruldu, içim paramparça Rüveydâ" der..
İnsan; aslında mantıklı baktığında kendisine iyi gelmeyen, varlığı olmasa da yaşayabileceği ama yalnız kalmaktan korktuğu için kişilerden ya da yerlerden vazgeçmediği her dakika kendisinden vazgeçmeye doğru yol alır. Ve yolun sonuna gelince de uğruna savaşacak hiçbir şey bulamaz.
Ölüm denen gerçek bugün gözlerimde şekillendi
Aşk acısından beterdir ölüm, bir de geçim derdi
Yoksa kurtuluşun cebindeki yeşiller mi?
Aklınızdaki şeytanlar "Doğru yolu seçin" der mi?
Ters giden bi' şey var demek sevmekteyse kurdu kuzu
Beş liralık paketlerde bulduk huzur
Mutlu musun? Dudaklarıma düştüğünde kupkurusun
Kirli bir deniz gibiyim ve sen hâlâ dupdurusun.
Bazı sarsılışlar kıpırdanmadan yaşanabilir çünkü. Bazı doğal afetler içte yaşanır, bazı yıkımlar içe doğru olur, her şey dışarıda değildir, her şey somut olmak zorunda değildir. Her acı görünür olmak zorunda değildir. Her yaraya bir bant yapıştırılmaz. Dışarıdan görünmüyor diye yara yok değildir, acımıyor değildir acıyordur…Hem de çok acıyordur. Susuyor olmamız konuşmadığımız anlamına gelmez. Bir söz var, çok severim..
Müziği duymayanlar dans edenleri deli sandı.
