Korku katilidir aklın. Korku, mutlak yıkım getiren küçük ölümdür. Korkumla yüzleşeceğim. Onun etrafımdan ve içimden geçip gitmesine izin vereceğim. Ve geçip gittiğinde, onun izlediği yolu görmek için iç gözümü kullanacağım. Korkunun geçip gittiği yerde hiçbir şey olmayacak. Yalnızca ben kalacağım.
Elde etmenin de vakti vardır, yitirmenin de. Elde tutmanın da vakti vardır, bırakmanın da; sevginin de vakti vardır, nefretin de; savaşın da vakti vardır, barışın da.
Düşlerle mi boğuşuyorsun?
Gölgelerle mi boğuşuyorsun?
Uyurgezer gibi mi hareket ediyorsun?
Zaman geçip gitti.
Hayatın çalındı.
Boş işlerle uğraştın,
Aptallığının kurbanı oldun
"Her insanda bu zayıf nokta var mı?" diye merak etti. "Hepimiz düşünmeye fırsat kalmadan itaat etmeye zorlanabilir miyiz?" Bu fikir onu derinden sarstı. Böyle bir gücü olan insanı kim durdurabilirdi?
Ama biz insanlar kişisel sorunlarla karşılaştığımızda, onları mantıklı bir şekilde ele almakta zorlanırız. Asıl sorunu görmezden gelip, suçu başka şeylerde ararız; içimizi asıl kemiren şeye gözlerimizi kaparız.