İnsan bazen yıllarca uzaklara gider, para kazanır, hayat kurar; ama dönüp baktığında aslında aradığı şeyin çocukluğunda bıraktığı birkaç ağaç, birkaç ses ve ait olduğu toprak olduğunu fark eder.
Bazı insanlar memleketlerini terk eder, bazıları memleketlerinde kalır; ama zaman ikisini de sürgüne çevirir.
Bu yüzden ben bu romanı bir “eve dönüş” hikâyesinden çok, “artık dönülecek bir ev kalmadığını fark etme” hikâyesi olarak okurum. Ve sanırım kitabın hüznü de tam burada saklıdır.
Alıntı 117: Sarıyıldız (E-kitap)İnsan ve Duygular
İnsan bazen dönülecek yerini yitirdiğini sanıyor. Oysa yer orada duruyor; yalnız kendisi uzak kalmış oluyor.
Kayra öldüğünü hayal ediyor. Bir daha uyanmamak için rüyasından. Ve evi artık uykusu olmuş bir insanın yanında ben. Kinyas, o kadar uzağım ki dönülecek mekânlara.
Önce sesini kaptırırsın zamana
Sonra da soluğunu...
Geri dönülecek, yenilip içilecek bir şey değil bu
...
-Hüsnü Bala
