...Hayal kırıklığı insanı öldürmüyor,yengecim! Yalnızca,yaşama azminin bir parçası eksiliyor;başka bir şey olmuyor...Bir defa daha ayağı kalkana kadar,eskisi gibi gülmeye başlayana kadar,günlük işlerinin hengamesine tekrar dönene kadar,bir vakit bocalıyoruz.Sonra yara izi gibi bir şey kalıyor...Zamanla kabuk bağlıyor.Elin hep oraya gidiyo;kaşıyorsun...İnsanın,diliyle eksik dişini yoklamasına benziyor.Sonra kaşımamayı,yoklamamayı öğreniyorsun...