K
@driveinthenails
74 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Bir Neil Gaiman uzmanı olarak söyleyebilirim ki, yine anlatmak için hikaye anlatmış. Aklına gelen bir şeyi öylesine esere dönüştürmüş. Ne başı adamakıllı, ne sonu. İstediğin gizemi, merakı 50 sayfada oluşturamadın. Seni çok seviyorum. Sandman eseri benim için tarihin en iyi eserlerinden biri. Ama gerçekten ondan sonra elle tutulur bir eserin yok. Var diyebilirim ancak Sandman seviyesinde değil. Gaiman hakkında çok fazla yorumum olduğu için aynı şeyleri söyleyip durmaktan sıkıldım. Okur olarak en çok vakit ayırdığım yazar. Adını görünce alıyoruz. Gaflete düşüyoruz maalesef. Seviyoruz. Neil Gaiman okumadıysanız bu eseri okumayın. Naçizane tavsiyem. Yazarlık konusundaki tüm meziyetini Sandman eserine harcamış. Sonrasında çıkardığı eserlerinde kalan tek içgüdüsel yeteneği müthiş bir fikir adamı olduğudur. O kadar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi
Tüm anime serisini izledim. Aslında bana anime izlemeye vesile olan seriydi. Hayranıyım. Hala daha en özel yerim monogatari için saklıdır. Fakat mangasından ziyade light novelinin çevrilmesi lazım. Serinin ana çıkış light novel. ülkemizde daha fazla light novel çevirisi görmek isterim açıkçası.
Sandman macerasından sonra uzun soluklu bir çizgi romana girişmek güzel hissettirdi. Dizisinin ilk sezonunu beğenmiştim, ikinci sezonu batırdıklarını düşündüğüm, yahut sevemediğim için bırakmıştım.
Evet.
Bolca küfür.
Mizah.
Vahşet.
Kısacası hiçbir sansürün olmadığı bir çizgi roman.
Sizi bekleyen ana unsurlar bunlar.
İlgi çekici bir hikayesi var, fakat ben nedense gizemin korunamadığını hissettim. Korunmaktan ziyade yazarın ihtiyaç duymamış da olabilir. Beni bekleyen maceranın ne olduğunu da biliyorum. Bu pek de sevmediğim bir olaydır fakat 'episodik' anlatıma sahip olduğunu hissediyorum. Yani bunun en basit örneği: Cowboy Bebop. Bir ana hikaye vardır. Fakat bölümlerinin çoğu yan hikayelerle geçer. Cowboy Bebop'un ana hikayeyi kapsadığı bölüm sayısı 3-4 bölüm falandı.
Ana hikayeye etken birçok hikaye çıkacaktır karşıma, buna eminim. Fakat Vaiz'in [spoiler]tanrının[/spoiler] peşine düşmekteki amacını açıklaması, bana hikayeden bağımsız olayların da hikayeye dahil olabileceğini hissettirdi.
İlginç bir hikayesi var. Kesinlikle şans verilebilir. Dini unsurlara duyarlı insanlar için okumak zor olabilir, bilginiz olsun. Benim umurumda olmadığı için yadırgamadım. Sevdim. Dilinden keyif aldım ama küfürden rahatsız olmayan ben bile bazı yerlerde rahatsız oldum. Aşırı küfür kullanımı biraz yavan kaçmış. Yani karakterlerin ağzı bozuk olabilir, evet, bazen sırf laf olsun torba dolsun diye küfür dolu diyaloglar var. Rahatsız olduğum şey küfür kullanımı değil, dozuydu.
Henüz hikayenin başında olduğum için net bir şey söyleyemem. Çünkü çok fazla karakter, hikaye, olay örgüsü girdi. Çok hızlı akıyor. Yani iki sayfa sonra karakter sayısı aniden fırlıyor. Bunlar sırf ekran almak için görünen karakterler de değil. Birçoğunun ileride hikayeye katkı yapacağını
Öncelikle, her zamanki gibi yazarın diline ve çeviriye değineyim. Yazarın üslubunu iyi buldum. Çeviri de çok iyiydi. Bu yönden takdir ettiğim her roman gözümde bir adım önde başlıyor.
Loki'nin hikayesi direkt olarak kendi ağzından aktarılıyor. Bunun bir iyi, bir de kötü tarafı var.
İyi tarafına değinecek olursak Loki anlatıyor. Başka ne isteyebiliriz? Oyunbaz, düzenbaz, haylaz, fırlama bir tanrı. Ne yaparsa yapsın, kendisini haklı göstermekle işi olmayan bir tanrı. Çünkü davranışlarının sorumluluğunu kendi doğasının üzerine yıkıyor. Ufacık da olsa haklı taraflarının bulunduğu konular olabiliyor. Tabii malumunuz Loki kindar ve kötücül bir doğaya sahip olduğu için bu ufak tefek durumlara abartılı karşılıklar verebiliyor.
Kötü tarafına değinecek olursak Loki anlatıyor. Bu da aynı zamanda heyecanı baltalamış oluyor. Hikayenin sonunda Loki adına hiçbir sürpriz beklemiyorsun. Çünkü o herkesin tanıdığı Loki. Ne yaparsa yapsın işin içinden sıyrılıyor. Neler yapabileceğini okurlar kadar tüm Asgard biliyor. Bir de üstüne anlatıcı Loki olunca sit-com bir dizinin herhangi bir bölümünü açıp izlemiş gibi oluyorsun. Tabii Asgard Tanrıları bir şekilde Loki'nin tuzaklarına düşüyorlar ki bazıları da fazlasıyla basit yazılmış. Yazar burada biraz zayıf kalmış. Ya da ben öyle hissettim. Loki izlemeye ve okumaya fazlaca alışık olduğumuz için bana normal gelmiş de olabilir.
Şahsen çok keyifli bir okuma olduğunu iddia edemem ama bir kez olsun sıkılmadım. Çerezlik, vakit geçirmeli bir okuma deneyimi oldu.
Uzunca bir aradan sonra Blacksad hikayesine döndüm. Okudum. Tabii ki beğendim.
Blacksad, okuma konusunda inanılmaz bir güven veriyor. Belli bir standart. Belli bir kalite. Aşağısına düşmeyecek. Şüphem yok. Daha fazlasını verebilir. Kesinlikle.
Komik bir tesadüf ki Oppenheimer'ı izleyeli uzun bir zaman olmadı. Benim için. Sosyal medyada hype olmuşken ben pek de hype olmamıştım. Blacksad'a dönüş yaptım. Bu sayıda anlatılan hikaye hoş bir tesadüf oldu. Böyle tesadüfleri daima severim.
Blacksad, ilkbahar esintisi gibi hissettirmiştir bana. O tatlı esintinin tenimi yalamasından hoşlanıyorum. Hafif bir esinti. Kısa bir esinti. Fazlasını arzulatan bir esinti.
Hikaye hakkında söylenebilecek pek bir şey yok. Bolca siyasi eleştiri, Oppenheimer'ı bir çeşit yorumlama, komik bıyıklı adama ve döneminin ideolojik furyasına güzel bir selam.
Batıl inançlı olmayan kara kedimiz ise, kara kedi uğursuzluğunu daima kendisine yaşatan bir adam.
