K
@driveinthenails
74 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Her şeyden önce aslan değil, Elderling payını yazara bırakacağım. Miura, LordGrimdark ve Martin alınmasın; Hobb hanım sertlik konusunda üçüne de yakın bir yazar. Kendimce bir şeyler karalıyordum fakat Farseer’daki olağanüstü romancılığıyla karşılaştığımdan beri kendimi bu hobiye layık görmüyorum. İlk kitapta bu kadar etkilenmemiştim ama ikinci kitabı okuduğumdan itibaren kendimi yetersiz hissettim. Robin Hobb beni aşağıladı. Hayranlığımın aksine nefret ediyor olabilirim. Belki derin bir kıskançlık duyuyorum, bilmiyorum. Uzunca bir süre yazmaya yelteneceğimi sanmıyorum. Zaten yoğunluğum yüzünden yazmaya vakit ayırmak istemiyordum ve şimdi Robin Hobb suratıma iki tokat çalıp bir kenara savurdu.
Kısacası yazar romancılığının üstüne koyduğunu her devam kitabında bize göstermiş.
Romancılık konusunda Ursula’dan sonra ilk defa bir kadını bu kadar güçlü buldum.
İlk kitapta kendisini bazı yerlerde amatör bulduğumu belirtmiştim; ama ikinci kitaptan itibaren sazını, gitarını, lavtasını ne varsa almış eline. Lakin üçüncü kitap, ikinciye göre daha kusurluydu. Bunu farklı bir tarz denemeye çalışmış diye söylemiyorum, denememiş zaten, sadece bir şeyler olmamış.
Martin, Tolkien, Rothfuss; hiçbiri Hobb’un duygu yoğunluğunu yansıtabilecek kaleme sahip değil. Kusura bakmasınlar. Kusura bakacaklarını da sanmıyorum. Malazan yazarının Hobb hayranlığını net bir şekilde anlıyorum. Malazan’ı okumadım, umarım yakında kavuşacağız; bence yazarının bu seriye hayranlığının sebebi, Hobb’un duygu aktarımını ustaca başarmasından kaynaklanıyor.
Evet. İyi yönlerini konuşmadık. Yanlış anlaşılmasın. Ben sadece yazarı övdüm. Genel olarak seriyi sevdim. Son kitap nezdinde hayal kırıklığına uğradığımı söylemeliyim. Hayal kırıklığı diyorum çünkü seriyi inanılmaz takdir ettiğimi daha önceki iki kitabı
(İki ay önce harika bir deneyim sunmuştu bana CdB. Gündeme gelmişken düşüncelerimi de bırakayım istedim.)
Kelimeleri nasıl seçeceğimi bilemiyorum. Övgüler, methiyeler dizmek dilime varmıyor. Ne desem az kalacak.
Lirik, şiirsel, romantik ve zarif bir dil… o kadar tempolu ki bir süre sonra koşturuyormuş hissine kapılıyorsunuz. Dostoyevski’den bile daha aşağılık bir yazarsın sen Edmond Rostand. Tek bir kitapla nasıl olur da Shakespeare gibi bir dahinin tüm tiyatrolarına meydan okuyabilecek bir eser çıkartırsın?
Kitap metaforlarla, kinayelerle ve daha birçok muhteşem detaylarla dolu.
Cyrano de Bergerac; gürültücü, gururlu, korkusuz, kahraman. Koca bir buruna sahip olduğunu da unutmamak gerek. Kimsenin burnuyla ilgili espriler yapmasına mahal vermez, bizzat kendisi o kadar çok büyük burnunu aşağılar ki uzun ve muhteşem tiradıyla karşısındakini yerin dibine sokmaktan beter bir halde bırakır. Zaten burnun kendisi de metaforlardan biridir.
Kafiyeli dilin hortumunda sürüklenirken Türkçenizin bozulmamasına dikkat edin. Yazıyı yazarken birkaç kez kaptırıp şiir yazma zorunluluğunda hissettim.
İkiyüzlülüğe ve soyluların yüksekten bakan bakışlarına asla boyun eğmeyen bir başkaldırıdır Cyrano. Ne lafını, ne de kılıcını esirger. Fakat aşk konusunda cesaretsizdir. Bir kılıçla çarpışmaktan korkmaz. Birinin ona kılıç doğrultması, onu keyiflendirir. Ama aşk onu kılıçsız bırakır. Çırçıplak soyar ve kalabalığın ortasına fırlatır.
İşlenen aşkı anlatmak istemiyorum. Hayır. Yapamam. Ben, Edmond Rostand kadar iyi anlatamam.
En az sivri burunu kadar sivri dile sahip gürültücü dostumuzun hikayesine ortak olursanız, Cyrano’nun büyük burnuna kaçamak bir bakış atmayı bile aklınızdan geçirmeyin.
