“Doğru kişiye verilen çiçekler, bir yerlerde yaşamaya devam ederler. Bir zamanlar böyle demişti büyük babam. Her çiçek, hayata tohumla başlarmış. Toprağı yedikçe, suyu içtikçe büyürmüş. Zamanı geldiğinde açarmış. İki insanın yüreği birbiri için atıyorsa, çiçekler sonsuza kadar açarmış. Ancak atmıyorsa, kararır, kurur ve ölürmüş.”