Şermin Yaşar'ın okuduğum ilk kitabıydı.Hep merak ederdim ama bu kadar etkilenmeyi beklemiyordum.Hikaye o kadar akıcı karakterler ve hepsinin ayrı ayrı bakış açıları, kendi içinde biriktirdiklerini anlatış şekli o kadar içine çekiyor ki insanı bayıla bayıla okuduğum bittiğine üzüldüğüm bir kitap oldu kalemine sağlık
Zenginin zengin diye derdi olamaz.Fakirin fakir diye.Gencin genç diye.Yaşlının yaşlı diye.Kime hak lan bu dert dediğiniz şey? Niye sormuyor kimse birbirine derdini? Niye dinlemiyor?