Bazı zamanlar hiç alışkın olmadığım bir duygu, karamsarlık çalıyor kapımı. tüm direnişime tüm çabalarıma rağmen umudumun tam ortasına oturmayı başarıyor hoşuma gitmeyen ihtimalleri hoyratça savuruyor ortaya. İçinden saçtığı karanlıkla umudumun ışığını örtmeye çalışıyor. Aklım yaşadıklarıma hissetiklerime kanacakken umudum dürtüyor benliğimi. Yaşadıklarım ardımda kaldı o sana ait bir duygu değil artık. Onu hemen kovmalısın diyor aklım. Sen bu değilsi, böyle değilsin geçti ardında kaldı yaşadıkların diyorum kendi kendime...
Sadece karamsarlıklar içinde değil, kapımı çalan benden olmayan tüm nahoş duygu ve düşünceler için söylüyorum siz bana ait değilsinz, sizi içeri alamam. Çünkü öyle bir insan değilim artık o geniş gönlüm kapalı size... 🗝️