"sıradan insanlar benim onlardan olduğumu sanıyorlar. ama ben onların arasında bir saat bile yaşayamam. benim orada bu duvarın öte yanında yaşamaya ihtiyacım var. ama orada da beni isteyen yok."
"ölüme gittiğimi hissetmem için sıraya, lambaya, toz yığınına bakmam yetip artıyordu bile. elbette ölümümü açık seçik düşünemiyordum. ama onu her yerde görüyordum, eşyaların üstünde, kuytuya çekilmiş ve birbirlerinden gelişigüzel uzaklaşmış, tıpkı bir ölünün başucunda alçak sesle konuşanlar gibi; ihtiyatlı bir biçimde."
"concha ölümümü öğrenince ağlayacaktı. aylarca içinden yaşamak isteği gelmeyecekti. ama ölecek olan bendim. tatlı, güzel gözlerini düşündüm. bana baktığı zaman ondan bana bir şeyler geçerdi. bunun bittiğini düşündüm. şu anda bana baksaydı bakışı gözlerinde kalır, bana kadar ulaşmazdı. yalnızdım."