Selim
@dusuneyazan
Diyecek söz kalmadı. Zaten sözle de anlatılamazdı.
Saksıya ektiğim çiçek, dibinden kırılmıştı.
Ama kökten kopmamıştı hâlâ;
incecik bir bağ tutuyordu hayata.
Beş gündür o hâlde yaşıyordu.
Ben toparlayayım, yeniden dikeyim dedim.
Ama dokununca
o son bağ da koptu.
Şimdi toprağa geri diktim,
ama soldu.
İnsanlar da böyle işte…
Düzeltelim derken
kalan o incecik bağı da koparıyor,
her şeyi mahvediyoruz.
ÜvercinkaŞiir
Baktığın her yerde olmak istiyorum.
Mesela bir sokaktan geçerken
Adımın kaldırım taşlarına takılmasını istiyorum.
Ve mesela uyurken sen,
Ben rüyana girmek istiyorum — izinsiz, sessiz, sakince.
Seni bir kere öpsem,
Belki hiç geçmeyecek.
Bir kere dokunsam,
Belki hep kalacak.
-Cemal süreya