Bu kitapla alakalı çok karmaşık şeyler hissediyorum. Ve sebebi hakkında hiçbir fikrim yok.
Kitabın başını okuyabilmem aralıklarla iki belki de üç ayı bulmuştur. Yani dili çok güzel, betimlemeler yerli yerinde, dünyayı yavaş yavaş kuruyor, karakter tutarlı ama kitap akmıyor. Hatta unutmayayım diye kitabın iki yüzüncü sayfalarında yazdığım sinir ve sitem dolu kısa paragrafı da aşağıya alayım ki kitabın başlangıcı hakkında ne hissettiğim tam olarak anlaşılsın:
Kitabın çıkış fikrini bile sevmedim. Ama en nefret ettiğim ve katlanamadığım sahneler kadının böcek ezer gibi vampir öldürmesi. Çoğunlukla da vampiri gafil avlıyor. Vampir mesela bir insanı öldürecek ama öncesinde öldüreceği kişiyi izliyor. Baş kadın karakter de gidip vampiri öldürüyor. Ses yapmadın diyelim kokun da mı yok? Madem yok neden herkes senin leziz olduğunu düşünüyor. Hadi öldürdün, bana vampiri nasıl öldürdüğünü anlatmadan önce insan bedeninin ne kadar güçsüz olduğunu neden söylüyorsun. O kadar saçma bir kitap ki. Vampir algımı da genişletmek, yeni vampir versiyonları görmek istemiyorum. Başlicam deneyselliğinize. Bıktım ya. O kadar evren kurmuşsun bana anlattığın turnuva, yarış, oyun, düello. Yetti valla yetti. Puanı sadece uzun cümle ve betimlemeler için veriyorum. Başka hiçbir şey için değil. Devamını da okumayacağım.
Ama kitabı bitirmek üzereyken bu düşünceler aksi istikametke değişti ve kitaba olan nefretim tuhaf bir hayranlığa bıraktı. Kitabın sonuyla alakalı çok önemli bir spoiler yedim. Buraya yazıyorum o spoilerı: Oraya, vincenta ihanet ediyor. Kitabı okurken hep nasıl yaparsın, bunu nasıl yaparsın diye sitem ettim kadına. Vincentlı sahnelerde üzüldüm falan çünkü adamı sevdim. Ama sonra üçüncü imtihandı sanırım neler olduğunu anladım. Vincent oraya'yı sadece sevmiyor, insan olmasına rağmen
Reklam
Araştırma - inceleme, teori kuram, felsefe düşünce kitaplarına inceleme yazmıyorum normalde. Bu da bir inceleme değil zaten. Bir isyan. Metis yayınlarının 2021 yılındaki üçüncü baskısını almıştım. Kitap, kapağı dâhil yedi parçaya ayrıldı. Kitap okurken sayfayı çeviririz. Eğer bilmiyorsanız. Sayfayı çevirdikçe ayrılıyor, bölüm bittikçe parçalanıyor kitap. Daha fazla parçalanmasın diye uğraştıkça elimde kaldı. El insaf yani kaç lira veriyoruz kitaplara. En azından sayfalarını yapıştırın birbirine. Yazık cidden
Bu değil, bundan değil, böyle değil1000k
En son söyleyeceğim şeyi baştan söyleyeyim: okumayın. Yani bu manga bence +18 değil, +21 hatta daha fazla yaş ve mutlaka sağlam bir zihinsel duvar gerektiriyor. Mental olarak Nirvanaya ulaşan insanı bile sinir hastası edebilir.
Konusunu az buçuk okuyunca merakım tetiklendi ve dedim ki şuna bir bakayım ve tam olarak anlayayım.
İki cildini okudum ve kurulan dünyayı daha çok zihnimde tamamladım. Herhalde şu şöyle bu da böyle diye ama yine de belirsiz olan çok şey var. Ve devam edersem sırf mantığı anlamak için okurum ama sanmıyorum. Yani kurgunun oluşturduğu bu sistemle olsa olsa çerezlik bir hayran kurgu yazarım, onu da bundan daha iyi yazarım. İncelemeye devam edince neden bunu söylediğim anlaşılacak.
Bir okulumuz var ve bu okulumuzda kast sistemi var. Şimdi hiyerarşiye bayılırım, nitekim Tarikat serisi ve yazmayı planladığım ve umarım önümüzdeki yıllarda elimizde tutacağımız Benim Senin Bizim serisinde de hiyerarşiyi bol bol kullanıyorum. Burada da yine bir hiyerarşi mevcut.
Evet okulun tamamında ama sınıf sınıf. Yani okulu bir ülke gibi düşünüp sınıfları da bölgeler olarak kodlamış yazar.
Peki bu hiyerarşi nasıl oluşturuluyor: iskambil kartlarıyla.
Yani her sınıfın bir kralı, bir kraliçesi, bir sağ kolu vs vs ve bir de soytarısı var.
Ama her şey bir anda tepetaklak olabilir çünkü her an herhangi bir sınıfın kastı tekrar seçilebilir. Kast görevlileri var ama kese kağıdı geçirdikleri için yüzlerini görmüyoruz. Kürsüye boş bir iskambil kutusu koyuyorlar ve herkes biliyor: bu sınıfın kastı yeniden oluşturuluyor.
Peki neye göre oluşturuluyor? Bunu anlayana kadar iki cilt geçti: Görevliler kartları okulun rastgele yerlerine dağıtıyorlar. Ve öğrenciler de o kartları bulup görevlilere götürüyor, onlar da yeni yerleri yazıyorlar. Bu kadar.
Şimdi bu mantıklı mı? Her
Zaman sana doğru aksın, sona doğru değil...1000k
İyi ki yazar kitabın sonuna kitabı nasıl yazdığını, bu fikri nasıl bulduğunu anlatmış, yazma ve yayın aşamasından önce ve sonra ona yardım edenlere teşekkür etmiş. Ki Demet diyebildim kendime, bu bir kitap. Gerçek değil. AĞLAMA ARTIK.
Kitaba değil de önce yazara instagramda denk geldim. Kitap kapaklarının nasıl da birbirini tamamladığını gösterdiği bir video çekmiş. Çok tatlı bulduğum için profiline baktım. Bu kitabı da yeni çıkarmış ve konusunu anlattığı bir videoyu izledim. Sonra hemen arkadaşlarıma videoyu gönderdim: "Benim bu kitabı acilen okumam lazım!" Ama umudum yoktu, çevrileceğini düşünmüyordum. Ve bir yerde bulmam için de çok erkendi çünkü yeni çıkmıştı. Birkaç gün sonra kitabı buldum ^^
Giriş bölümünde çok ağladım. Sayfalar ilerledikçe keşke dedim konusunu bilmeseydim. Onlarla birlikte çözmeye çalışırken çok daha keyif alabilirmişim gibi geldi ama böyle de onlar kaçınılmaz sona doğru giderlerken daha çok acı çekme fırsatı buldum. En azından hikâyelerini okudum.
Peki okurken neyi fark ettim. Evet, bu bir serinin ikinci kitabıymış. Merhaba #k:310336. Ağlamak istersem hemen okuyacağım.
Bazı yerlerde yalan yok Oliver'a çok sinir oldum, nasıl derler hayatta ne yapacağını tam olarak bilmeyen karakterler beni geriyor. Bir de bazı anlarda dünyanın kendi etrafında döndüğünü düşünmese bile dünyanın merkezinde olduğunu hissettirdiği yerler de beni sinirlendirdi. Ama onun dışında sevilebilecek bir karakter. Ben'e bayıldım ve Sam... Sonlara doğru bir yandan gözyaşlarımı siliyorum, bir yandan okumaya çalışıyorum, iyi geldi iyi. Çok iyi geldi. Çok sevdim kitabı. Spoilersız anlatmaya çalışıyorum ama olmayacak. Spoiler var bundan sonra. Sonda hem Oliver'a hem de Ben'e haksızlık oldu bence. Çünkü geçmişteki Ben, bursu kaybetti evet daha sonra tekrar başvurabilir ama yine
En güzel hediye bumerang değil, çikolatadır :)1000Kitap
Hop Çiki Yaya Polisiyesine yaklaşık beş yıl önce yüksek lisans tezimi yazarken başlamıştım. Yüksek lisans tezimi sınır koyabilmek için belirlediğim bazı kriterleri taşımaması sebebiyle bu seri olmadan tamamladım ama serinin devam kitaplarını fırsat buldukça okuyorum. Ve açıkçası bu kitapları okurken hiçbir şeye dikkat etmiyorum. Çünkü çok seviyorum. Karakterler, yazım dili ve olaylar beni eğlendirdiği gibi sakinleştiriyor da. Ama bu sadece benim üzerindeki etkisi. Çünkü ne zaman bu serinin devamını okusam yüksek lisans tezimi yazdığım dönemi hatırlıyorum. Serin bahar sabahları, sıcak kahve ve sadece okumayla geçecek bütün bir gün... Burçak'ın yaşamı da bu sakinliğin üzerine bir yavaşlık serpiştiriyor. Rutinleşmiş aktivitelere ve rafineleşmiş bir zevke sahip, hayattan ne istediğini bilen ve tüm dünyasını buna göre şekillendiren bir karakter Burçak. Esprili bir anlatıma, zeka bakımından keskin ama tabii ki algıda seçici bir bakış açısına sahip aynı zamanda. On parmağında da dokuz marifet. Kitapta polisiye türüne özgü gizem, takip ve ipuçları da güzel işliyor ama dediğim gibi beni asıl çeken özellikleri başka...
Reklam