Züleyha’mın tek bir gözyaşında bütün bir şiiri görebilselerdi! Ah, izin ver öpücüklerle kurutayım o gözyaşını, izin ver içeyim onu bu ilahî... bu doğaüstü gözyaşını!
Bir çocuğun dalgın dalgın düşünmesinden hoşlanmıyorum Varenka, canım; seyretmesi hoş değil! Yanında, yerde bir paçavra kukla duruyor -onunla oynamıyor; dudaklarına götürdüğü parmak titriyor; öylece duruyor- kıpırdamıyor. Ev sahibesi bir şeker verdi; çocuk aldı, ama yemedi. Kederli, değil mi, Varenka?