Odamda otururken, uzun süredir her şeyi değiştirmeye, düzeltmeye, iyileştirmeye ve elimde tutmaya çalışmaktan yorulduğumu fark ettim. Boşluğa uzun uzun baktıran bir yorgunluk bu. Artık ne olacaksa olsun, halledemedim çünkü.
İnsan hiç umut beslemediği zaman durumu kabullenebiliyor ama kapkara bulutlar arasından iğne ucu kadar kendini gösteren bir güneş ışığı belirince bütün dünyası o ışığa bağlı oluyor. Benim ışığım yaralarımdan sızıyor. Tekrar başlıyorum mücadeleye, yaralandığım yerden..
Allah'ım sen bana dayanacak güç ver. Yürüdüğüm yolu hikmetinle güzelleştir, beni koru yarabbim. Emek verdiklerimin boşa gitmesine izin verme, nolur yardımını esirgeme benden.
