Merve✿
@dweakki
"Yitirdim kendimi kendi içimde.."
Viva La Vida!
10 Kasım 2005
796 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sen her şeye rağmen gülümse ki ölüm utansın!1000k
Puan vermedi·321 syf.··
Beğendi
·2024 13. kitabı
·28 günde okudu
·Okunma: 20 Kasım 2024 08:56
Kitabı gözlerim dolu dolu okudum desem yalan olmaz. Xeyri Garzan'ın çektiği acıları, yaşadığı tüm kötülükleri yüreğimin en derinlerinde hissettim. Kim böylesine güçlü kalır? Her şeye rağmen gülümseyerek devam eder? Biz de derdimiz var diyoruz. Kitabı bitirdikten sonra utandım. Bencilliğimizden, memnuniyetsizliğimizden, her şeye bir kılıf uydurmamızdan... Hayat herkese adil değil bunu hepimiz kabul ediyoruz ama bize sunulanlarla da harikalar yaratmak yine bizim elimizde. Tıpkı Xeyri Garzan'ın yaptığı gibi. Okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum. İyi okumalar...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Varenka'm, yoksul insan paçavradan kötüdür, kimseden saygı göremez, yazarlar ne yazarsa yazsın!
İnsancıklar; 
Fyodor Dostoyevski 'nin ilk romanı olmakla beraber benim de bu büyük yazarın okuduğum ilk romanı. Kitap kâtip Makar Devuşkin ile Varvara Alekseyevna'nın birbirlerine yazdığı büyüleyici ve insanı derinden etkileyen mektuplardan oluşuyor. Dostoyevski bu mektuplarda yoksulluğun ne demek olduğunu, nasıl hissettirdiğini ve diğer insanlardan görülen tepkileri kusursuz tasviriyle anlatmış. Öyle ki insan kayıtsız kalamıyor bu büyük eser karşısında. Okurken pek çok cümlede kendimi buldum. Hem Varvara hem de sevgili Makar hissettiklerime birçok cümlede tercüman olmuşlar. Beni derinden etkileyen bir paragrafı da sizinle paylaşmak istiyorum.
"Gerçekten, bir tanem, sık sık kendi kendimi hiç neden yokken perişan ediyorum, kendime hiç değer vermiyorum ve bir taş parçasından değersiz sayıyorum. Bunu bir benzetmeyle dile getirirsek, belki de bunun nedeni, benim benden sadaka isteyen şu yoksul çocuk gibi itilip kakılmış olmamdır."
Bu paragrafı defalarca okudum belki de kendimle çok fazla özdeşleştirdim bilinmez ama asıl gerçek bu kitabı daha sonra (hatta defalarca kez) tekrar okuyacak olmamdır. İyi okumalar diliyorum sevgili okurlar!
[Aşağıya beğendiğim birkaç alıntıyı bırakıyorum belki okumak istersiniz:)]
"Ben geleceğime bakmaya korkuyorum. Hep bir şeyler seziyorum ve sanki bir dumanın içinde yaşıyor gibiyim."
"...çok yoruldum; neden bu kadar güçsüzleştiğimi anlamıyorum; en küçük uğraş beni yoruyor."
"Para değil beni öldüren, bütün bu yaşam kaygıları, bütün bu fısıltılar, gülüşler, şakalar."
"Çok tuhaftı! Ağlayamadım; ama ruhum paramparça olmuştu."
"Ruhum öyle dolu, öyle dolu ki gözyaşlarıyla... Gözyaşları eziyor, parçalıyor beni."
Fyodor Dostoyevski 'nin ilk romanı olmakla beraber benim de bu büyük yazarın okuduğum ilk romanı. Kitap kâtip Makar Devuşkin ile Varvara Alekseyevna'nın birbirlerine yazdığı büyüleyici ve insanı derinden etkileyen mektuplardan oluşuyor. Dostoyevski bu mektuplarda yoksulluğun ne demek olduğunu, nasıl hissettirdiğini ve diğer insanlardan görülen tepkileri kusursuz tasviriyle anlatmış. Öyle ki insan kayıtsız kalamıyor bu büyük eser karşısında. Okurken pek çok cümlede kendimi buldum. Hem Varvara hem de sevgili Makar hissettiklerime birçok cümlede tercüman olmuşlar. Beni derinden etkileyen bir paragrafı da sizinle paylaşmak istiyorum.
"Gerçekten, bir tanem, sık sık kendi kendimi hiç neden yokken perişan ediyorum, kendime hiç değer vermiyorum ve bir taş parçasından değersiz sayıyorum. Bunu bir benzetmeyle dile getirirsek, belki de bunun nedeni, benim benden sadaka isteyen şu yoksul çocuk gibi itilip kakılmış olmamdır."
Bu paragrafı defalarca okudum belki de kendimle çok fazla özdeşleştirdim bilinmez ama asıl gerçek bu kitabı daha sonra (hatta defalarca kez) tekrar okuyacak olmamdır. İyi okumalar diliyorum sevgili okurlar!
[Aşağıya beğendiğim birkaç alıntıyı bırakıyorum belki okumak istersiniz:)]
"Ben geleceğime bakmaya korkuyorum. Hep bir şeyler seziyorum ve sanki bir dumanın içinde yaşıyor gibiyim."
"...çok yoruldum; neden bu kadar güçsüzleştiğimi anlamıyorum; en küçük uğraş beni yoruyor."
"Para değil beni öldüren, bütün bu yaşam kaygıları, bütün bu fısıltılar, gülüşler, şakalar."
"Çok tuhaftı! Ağlayamadım; ama ruhum paramparça olmuştu."
"Ruhum öyle dolu, öyle dolu ki gözyaşlarıyla... Gözyaşları eziyor, parçalıyor beni."
İşte Stefan Zweig' ı bu yüzden seviyorum. Adam kısa ve öz hikayeleriyle hayran bırakıyor kendine. En sevdiğim yazarlardan biri olmasının sebebi ne kadar kısa yazarsa yazsın hikayelerinin akıcı ve sürükleyici olması. Bu kitabını da diğer kitapları gibi beğendim ve okumanızı tavsiye ediyorum.
İnsanların hepsi belirsiz bir süre için ertelenen ölüm cezasına mahkûmdurlar!
Kitabın adı 
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü ama okurken sanki kendi son günümmüş gibi hissettim. Yazar psikolojik betimlemeleri mükemmel bir şekilde anlatmış. Okuyucuyu içine çeken ve karakterle sanki yüz yüzeymiş gibi hissettiren bir kitap. En çok canımı sıkan şey de karakterin idam törenini korkunç bir açlıkla bekleyen insanlardı. Bundan zevk almaları kanımı dondurdu.
Küçük bir alıntı:
Ölümcül rıhtıma girdik. Artık bütün bu sesleri, pencerelerdeki, kapılardaki, dükkânlardaki, fener direklerindeki bütün başları, o meraklı ve acımasız izleyicileri, hepsi beni tanıyan ve benim hiçbirini tanımadığım bu insanları, insan yüzleriyle kaplanmış bu yolu görmemeye, duymamaya başlamıştım. Sarhoş gibi sersemlemiş, kendimi kaybetmiştim. Bütün bakışların ağırlığının üzerinizde yoğunlaşması katlanılmaz bir şey.
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü ama okurken sanki kendi son günümmüş gibi hissettim. Yazar psikolojik betimlemeleri mükemmel bir şekilde anlatmış. Okuyucuyu içine çeken ve karakterle sanki yüz yüzeymiş gibi hissettiren bir kitap. En çok canımı sıkan şey de karakterin idam törenini korkunç bir açlıkla bekleyen insanlardı. Bundan zevk almaları kanımı dondurdu.
Küçük bir alıntı:
Ölümcül rıhtıma girdik. Artık bütün bu sesleri, pencerelerdeki, kapılardaki, dükkânlardaki, fener direklerindeki bütün başları, o meraklı ve acımasız izleyicileri, hepsi beni tanıyan ve benim hiçbirini tanımadığım bu insanları, insan yüzleriyle kaplanmış bu yolu görmemeye, duymamaya başlamıştım. Sarhoş gibi sersemlemiş, kendimi kaybetmiştim. Bütün bakışların ağırlığının üzerinizde yoğunlaşması katlanılmaz bir şey.
Onu asla iyileştiremem. Çünkü hastalığı benim.
Koleksiyoncu bir psikolojik gerilim kitabı. Aslında adını çokça duyduğum ve bir an önce okumak için can attığım bir kitaptı. Ve kitabı çok beğendiğimi söyleyebilirim.
Kitap ezik bir karaktere sahip olan kelebek koleksiyoncusu Frederick Clegg'i ve onun saplantılı aşık olduğu, daha sonra kaçırıp mahzene kapattığı Miranda Grey'i çarpıcı bir şekilde anlatıyor.
Okurken çok tuhaf hissettim kendimi. Frederick'ten nefret ettim. Ondan iğrendim. Ne kadar bu hale gelmiş olmasında toplumun etkisi olsa da hemcinsim Miranda'ya olan duygularım daha ağır bastı. Onun yaşadıklarını ben yaşıyor olsaydım inanın bu kadar dayanamazdım. Tabii ki Miranda hakkında beğenmediğim kısımlar oldu kitapta ama genel olarak ona çok acıdım ve kendimi kötü hissettim. Kitabın sonunda Miranda'nın ölmesi ve Frederick'in bunu hiç umursamaması beni çıldırtmaya yetti. Zaten sonda gözünü yeni bir kıza diktiğinde anlıyorsunuz ne kadar psikopat bir kişiliği olduğunu. E şimdi diyeceksiniz kız öldü ve adam hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam etti. Sevgili okurlar kitapta adalet yok tıpkı dış dünyada olmadığı gibi:) Her an Frederick'ler tarafından kaçırılıp ölüme terk edilebiliriz. Herkesin okuması gereken bir kitap. İyi okumalar..Psikolojik-Gerilim
Koleksiyoncu bir psikolojik gerilim kitabı. Aslında adını çokça duyduğum ve bir an önce okumak için can attığım bir kitaptı. Ve kitabı çok beğendiğimi söyleyebilirim.
Kitap ezik bir karaktere sahip olan kelebek koleksiyoncusu Frederick Clegg'i ve onun saplantılı aşık olduğu, daha sonra kaçırıp mahzene kapattığı Miranda Grey'i çarpıcı bir şekilde anlatıyor.
Okurken çok tuhaf hissettim kendimi. Frederick'ten nefret ettim. Ondan iğrendim. Ne kadar bu hale gelmiş olmasında toplumun etkisi olsa da hemcinsim Miranda'ya olan duygularım daha ağır bastı. Onun yaşadıklarını ben yaşıyor olsaydım inanın bu kadar dayanamazdım. Tabii ki Miranda hakkında beğenmediğim kısımlar oldu kitapta ama genel olarak ona çok acıdım ve kendimi kötü hissettim. Kitabın sonunda Miranda'nın ölmesi ve Frederick'in bunu hiç umursamaması beni çıldırtmaya yetti. Zaten sonda gözünü yeni bir kıza diktiğinde anlıyorsunuz ne kadar psikopat bir kişiliği olduğunu. E şimdi diyeceksiniz kız öldü ve adam hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam etti. Sevgili okurlar kitapta adalet yok tıpkı dış dünyada olmadığı gibi:) Her an Frederick'ler tarafından kaçırılıp ölüme terk edilebiliriz. Herkesin okuması gereken bir kitap. İyi okumalar..