Duygu Sökmen Akyazıcı
@dygsokmen
22 okur puanı
Nisan 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sarah ve Şemsi, uzun zamandır okuduğum en etkileyici Türk romanlarından biri oldu.
Bazı kitaplar olaylarıyla, bazıları karakterleriyle akılda kalır. Bu kitap ise bana hissettirdikleriyle kaldı. Karakterlerin iç dünyası, geçmişleri, kırgınlıkları ve arayışları öyle güçlü işlenmiş ki zaman zaman bir roman değil de gerçek insanların hayatlarına tanıklık ediyormuş gibi hissettim.
En sevdiğim tarafı ise hiçbir şeyi aceleye getirmemesi oldu. Katman katman açılan, okuruna güvenen ve bitirdikten sonra da zihinde yaşamaya devam eden bir roman.
Uzun süre etkisinden çıkamayacağım kitaplardan biri oldu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Uyanan Güzel, karakterlerinin iç dünyasına odaklanan, psikolojik çözümlemeleri güçlü bir roman. Ancak benim için oldukça yorucu bir okuma deneyimi oldu. Anlatmak istediği şeyler değerli olsa da, hikâyeden çok düşüncelerin ön planda olması zaman zaman metinden uzaklaşmama neden oldu. Edebi yönü güçlü ama okurundan ciddi bir dikkat ve sabır bekliyor. Ben kitabı bitirirken hayranlıktan çok yorgunluk hissettim.
Hamnet, kaybın ve yasın en zarif anlatımlarından biri olabilir.
Bir çocuğun ölümünü anlatıyor gibi görünse de aslında geride kalanların sessiz acısını, bir annenin iç dünyasını ve sevginin zamanın ötesine geçen halini anlatıyor. Hızlı akan bir hikâye değil; sindire sindire okunuyor. Bazı sayfalarda hiçbir şey olmuyor gibi görünürken aslında insanın içine çok şey bırakıyor.
Elveda Demeden Önce, duygusal tarafı güçlü olmaya çalışan, sakin ve akıcı bir kitap. Okuması kolay, dili yormuyor ve bazı bölümlerde gerçekten sıcak bir his bırakıyor.
Kitabın en sevdiğim tarafı, vedalar, pişmanlıklar ve söylenemeyen sözler üzerinden insan ilişkilerine dokunmaya çalışması oldu. Ancak genel olarak bende beklediğim kadar güçlü bir etki yaratmadı.
Bazı hikâyeler güzel olsa da, bir noktadan sonra aynı duygunun tekrar ettiğini hissettim. Duygusal anlar yer yer samimi olsa da bazen fazla “planlanmış” geldi ve derinleşmek yerine yüzeyde kaldı.
Kötü bir kitap değil ama benim için çok iz bırakan bir okuma da olmadı. Daha sakin, hafif ve duygusal bir şey arayanlar sevebilir ama ben biraz daha güçlü bir derinlik bekliyordum.
Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek, büyük olaylar anlatmadan da insanın içinde iz bırakabilen kitaplardan biri oldu benim için.
Richard Brautigan’ın dili çok sakin ama garip şekilde etkileyici. Okurken sürekli bir boşluk, yalnızlık ve geçmiş hissi dolaşıyor kitabın içinde.
Klasik bir hikâye akışı bekleyenler için fazla dağınık gelebilir ama bence gücü tam da burada. Bazı kitaplar olay anlatır, bazıları his bırakır. Bu kitap kesinlikle ikinci tarafta.
Sessiz, tuhaf, melankolik ama kendine özgü bir kitap. Ben çok sevdim.
