Fırat
@dystopiam
Van
25 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Oysa birdenbire aklım bana düşman kesilmişti: Boş heveslerimle alay ediyor, bütün saçma sapan tasarılarımla dalga geçiyordu; artık hiçbir şeyi ilginç ya da eğlenceli ya da üstünde durmaya değer bulmuyordu. Dikkatini yoğunlaştırmaktan acizdi kafam, dönüp dolaşıp ölüm konusunu işliyordu: Ölecektim ya, herhangi bir şeyin ne önemi olabilirdi? Yaşam sonu belli olan kısa, anlamsız bir süreç olduğuna göre neden sürdürmeliydi hayatı? Müthiş bir bitkinlik içindey
dim, sabahları yataktan çıkabilmek büyük bir güç istiyordu. Herhangi bir yere yürümek her zamankinin iki katı vaktimi alıyordu. Her gün aynı giysileri giyiyordum, çünkü ne giyeceğime karar vermek çok büyük çabalar gerektiriyordu. İnsanlarla konuşacağım diye ödüm koptuğundan arkadaşlarımdan elimden geldiğince uzak duruyor, derslerden önceki ve sonraki saatleri okul kütüphanesinde, hemen hemen hiç kıpırdamadan oturarak geçiriyordum; kalbim ölü, beynim kil kadar soğuktu.
Reklam
Aslında böylesi bir zihinsel durumu tümüyle anlayabilmek için içerisinde olmak gerekir. Burada klinik psikolog ve Durulmayan Bir Kafa başlıklı kitabın yazarı Kay Redfield Jamison'ın tanıklığına dayanıyorum. Jamison, psikoterapi ile ilaç tedavisinin dikkatli bir biçimde birlikte uygulandığı intihara meyilli depresyonunun iyileşme sürecine dair son derece insancıl ve bilinçli bir kişisel açıklama sunuyor.
Şöyle Diyor: ''İntihara meyilli depresyon, soğuk, tedirgin edici bir korku ve amansız bir çaresizlik halidir. Hayatta en sevdiğiniz şeyler, elinizden kayıp gider. Bütün gün ve gece boyunca her şey bir çabaya dönüşür. Umut yoktur, amaç yoktur, hiç bir şey yoktur.''
İntiharı ve intiharın dar bakış açısının ölümcül mantığını anlamayı denemek için elimizdeki kanıtların en çetin biçimini ele almak istiyorum artık: İntihar notunu.
Derken bütün düşüncelerime derin bir kasvet egemen oldu; ölüm, ölmek, çürümek, her şeyin ölmek üzere doğduğu, en iyisi bir an önce ölüp uzun ölüm bekleyişinin acılarını çekmemek gibi şeylerden başka hiçbir şey düşünmüyordum. Yorgun gövdemle bitkim kafamı mezarlıklarda gezdiriyor, her mezarın altında yatan kişinin oraya girmeden önce dünyada ne kadar zaman geçirdiğine uzun uzun bakıyordum.
