ebrar

Binalar yükseldikçe ben dünyaya yukardan baktım da her seferinde biraz daha uzaklaşıp koptum.

Reklam

ebrar

Anlayan gözlerle baktın, anlamsız. Sulardan başlarsın avunmak için, Bilinen dünyanın bilinmez rengi Uzaklar kadar kararsız kalbin.

Şiir

ebrar

Sonra sustu lambalar, bilen bilsin artık ben beni bilmem. Vaktim geçmiş, pusulam yorgun ve bakışım demir. Mahkûm oldum bana vadedilene heyhat! Oysaki köksüz ve bağsız nefesim yalnız senden ibarettir.

Takip Önerileri

Çürümekte ve pervasız, insan olmaya özenir düşlerinde taçları süslediğini gören dağ çiçekleri göğsümüzü dolduran, güzel olmaktan sağılan avuntular göğsümüzde ağladıkça çoğalmanın inceliği iki kez ölen her insan, iki kez yaşamıştır.

ebrar

Tanıyınca her insanı seversin, Demişti aklıselimle bir şair Sonra üç elif miktarı susmuştuk Sazlara, neylere, hiçliğe dair Şimdi bir şey söyleyelim rüzgâra Neresinden tutuyorsa dünyayı Oradan alışıveriyor insan Tamamlanamıyor bir cüzü bile Sonra düşüveriyoruz ilandan Hadi bir şey söyleyelim rüzgâra Bir şair sırlandığından içimden Azrail'in en güzel mısraı Diyesim geliyor, korkuyorum ya Benimle yalandan korkuyor dünya Yeni bir şey söyleyelim rüzgâra Mehmet Aycı