Artık vatan toprağımın üzerinde açan değil, solan beyaz bir zambaktım ben. Günlerin neşeli bir şekilde geçtiğini gösteren ve Bosna'nın simgesi olan beyaz bir zambak çiçeği olmaktan çıkmış, yüreğimde açan kan güllerine dönüşmüştüm.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Her gün bir öncekinden daha zorlu olduğu halde, her an güzel günlerin beklentisi içinde yaşamak çok güçtü. Bosna'da hayatın normale dönmesini beklemekten başka elden hiçbir şey gelmiyordu...
Yıllarca Tito'nun tanrılaştırıldığı bir ülkede yaşadık. Tito'nun yerine gerçek Tanrı'yı koymak pek kolay olmasa gerek, ne dersin?
Teyzem acı acı güldü. " Seciyesi bozuk, ince hisleri olmayan kazma adamlar için üzülmeyi bir kenara bıraktım artık," dedi.
Müslüman Boşnakların camileri, Katolik Hırvatların katedralleri, Ortodoks Sırpların kiliseleri neredeyse iç içe geçmişti.