Zaman (bilindiği üzere) bazen kuş gibi uçar gider, bazen sümüklüböcek gibi ilerler; ama insanın en çok hoşlandığı, onun çabuk mu, yavaş mı geçtiğini fark etmemesidir.
-Yani toplum düzelirse ortalıkta aptal ve kötü insan kalmayacak mı diyorsunuz? diye sordu.
-En azından, toplum düzelirse insanın akıllı, aptal, iyi ya da kötü olmasının hicbir önemi kalmayacak.
Arkasından ilk ürkek ziyaretler, yarım konuşmalar, yarım gülümsemeler, yarı şaşkınlıklar, hüzünler, heyecanlar ve nihayet o soluk kesen mutluluk... Nereye uçup gitmişti bütün bunlar? Evlenmişlerdi, dünyada çok az insanın olabildiği kadar mutluydu Nikolay Petroviç... "Ama" diye düşünüyordu şimdi, "o doyulmaz ilk anlar neden sonsuza dek sürmedi?"