Hayal bana yakın yar bana uzak
Sevdası başımda dolanır gitmez
Aşkına düşeli ar bana uzak
Yüz bin öğüt versen biri kâr etmez
Senin aşkın kıldı beni ürüsvay
Düşmüşüm peşinden koşarım hay hay
Kabul et kapında beni de kul say
Dost yoluna ölür âşık ar etmez
Ey beni bu derde giriftar eden
Eski muhabbeti kaldırdın neden
Gönül ister kavuşmayı ölmeden
Ah çeker ağlarım yar elim yetmez
Beni yakan yansın aşkın narına
Gönül düştü bir zalimin toruna
Bakmaz mısın şu Veysel'in zarına
Gül olmasa bülbül ah u zar etmez
Ele geniş bana dünya dar oldu
Tahammülsüz gönlüm bî-karar oldu
Günüm zindan gecelerim zar oldu
Kader ile bölemedim kozumu
Veysel der dünyaya ben niye geldim
Her zaman ağladım ne zaman güldüm
Gönlüme teselli kendimde buldum
Sabır ile teskin ettim özümü
Herkes sevdiğine çekmiş bir perde
Benim yârim açık saçık her yerde
Hayali kalbimde sevdası serde
Mart nisan misali bir an görünür
Veysel ağlar ama gönlü ferahtır
Yar sana ilayık bir nesnem yoktur
Çünkü pervaneye ateş mubahtır
Cesette emanet bir can görünür