esra

gözyaşları boşanıyor gözlerinden, belki de üzüntüden değil, alışkanlıktan gözleri dolduğu için ağlıyor.
Edebiyat
Reklam
alıştım, çünkü her şeye alışıyorum, çünkü uysal bir insanım; fakat, bütün bunlar ne için? kime ne kötülüğüm olmuş?
Edebiyat
ağlayamadım; ama ruhum paramparça olmuştu.
Edebiyat
sonra çevreme bakındım, her şey her zamanki gibiydi... gri ve koyu renkli.
Edebiyat
ah, ne yapacağım, ne olacak benim kaderim? çok ağır geliyor benim böyle bir bilinmezlikte olmam, bir geleceğimin olmaması, başıma ne geleceğini tahmin edememek. geriye bakmak da korkutucu. orada hep acı var, bir hatırayla bile kalbim iki parçaya ayrılıyor. beni mahveden kötü insanlar yüzünden sonsuza dek ağlayacağım!
Edebiyat
Reklam