Rahatlamak için başını yeniden yastığa dayayınca, engelleyemediğin bir sürü düş, kulislerde sabırsızca bekleyen o bir sürü düş hemen kafatasının içinde salınmaya başlıyor zihninden sırayla geçiyordu.
İnsanlar ömür boyu, kendi sessizliklerine gömülmüş olarak yan yana yürürler. Birbirlerine bir şeyler söylerler ama bunu aktaramazlar birbirlerine. Oysa tehlike anı gelince, herkes birbirine omuz verir. İnsan, aynı topluluğun malı olduğunu anlar ve başkalarının varlığını anlayınca, rahatlar.
Bir mesleğin büyüklüğü, belki de her şeyden önce insanları birleştirmesindedir: Bir tek gerçek lüks vardır, o da insan ilişkilerindeki lükstür.
Yalnız parasal çıkar için çalışırken, kendi zindanımızı kendimiz kuruyoruz. Yaşamaya değer hiçbir şey sağlamayan o değersiz paramızla kendimizi soyutluyoruz.