Elif BÖREKCİOĞLU
@eborekcioglu
İÜ
Bir zamanlar iki insan vardı.
İki yaşındayken elleriyle birbirlerine vurdular.
On iki yaşına geldiklerinde sopalarla yaptılar aynı şeyi ve birbirlerine taşlar attılar.
Yirmi iki yaşına geldiklerinde, silahlarla birbirlerine ateş ettiler.
Kırk ikisine geldiklerine, bombalar yağdırdılar birbirlerinin üzerine.
Altmış iki yaşına geldiklerinde bakterilerle saldırdılar birbirlerine.
Seksen iki yaşına geldiklerine, bu dünyadan göçüp yan yana gömüldüler!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Artık aydınlatamam ortalığı. İşim bitti. Defterim dürüldü. Canıma okundu. Belimi doğrultamayacağım biçimde okundu
canıma. Etrafa ışık saçamam artık. Artık parıldayamam. Yaşamımın anlamı çıkıp gitti elimden. Artık ışık saçamam!
“Annem her sabah söyler, paltonu giy, Kasım ayındayız, der. Ama nereden bilecek paltomun olmadığını. Yaşamıyor ki artık.”
Pek çok ölü var havada. Hepsi de yersiz yurtsuz. Geceleyin birbirleriyle konuşuyor, girip yerleşecekleri bir kalp arıyorlar!
