Bütün köprüleri yakıp yıkmalıydı giden. Olasılıksız, umutsuz , yarınsız ufuksuz bir yerde son bulmalıydı. Gidiyorum. Hoşça kal. Nokta . Böyle olmalıydı ayrılık. Bu neydi ki şimdi ? Oyunbozanlıktan başka neydi ?
İnsanla insanı bağlayan yegâne şey sevmekten başkası değildi ; ne olursa olsun , bir insanı eskimeyen , durduğu yerde kıymetlenen , olanı biteni unutturan bir sevgiyle sevebilmek varabileceğin en üst mertebesiydi bu işlerin .