“Ne var ki bir Kürt’e kız vermekte?” dedi.
Babam da bu cevabı bekliyor olmalı ki atıldı hemen, “sevmem ben Kürtleri hiç,” dedi
Ortamın tansiyonu giderek yükseliyordu, Babam Şahin’i en hassas noktasından, Kürtlüğünden vuruyordu daha doğrusu aklınca aşağılamaya çalışıyordu.
“Ben Diyarbakırlıyım Gülşah” dedi sanki işlediği bir kabahati dile getirir gibi “Sense Balıkesirli” diyerek şaşkınlığımı ikiye katladı. Adımla hitap edişi, memleketimi bilişi? Bu nasıl işti? “Adımı biliyorsun, memleketimi de! “Ama ben henüz söylememiştim”
“O gece bir tek sen aşık olmadın Gülşah.” “Peki, madem sadece ben aşık olmadıysam, neden olmaz diyorsun?”