Hassas bir melek vardı gökyüzünde. Bize bakıyor ve acımızla acıyor,yaramızla kanıyordu. O bize ağladıkça biz onun gözyaşlarına yağmur adını veriyorduk.
vücudumuzda taşıması en ağır şey bir yumruk büyüklüğündeki kalpti.Kim bilir,tek bir kalbe ne çok şey sığdırıyorduk? Kaç yenilgiyi göğüs kafesimizin içinde yaşıyorduk? Evet,çok ağır
Bende sevdiği şeylerden biri de gülüşümdü. ona sorsam çok güzel gülerdim. Oysa insanlar en çok kırıldığında güzel gülermiş. Hayır,zaten bildiği bir şeyi ona söylemedim.