Konuşmayın ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan bak hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerini sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu.
Elini yüzüne kapatıyor ve yaşlarını avuçlarını akıtıyordu. Yusuf onun ağladığını görmemeliydi. Bu kadar büyük bir saadeti onu verene göstermek doğru değildi. Bunu, kendine de izah edemeyerek, hissediyordu.
Mademki hiçbir şeyi değiştirmeye iktidarı yoktu, her şey evvelden çizilen bir yolda yürüyecekti, o halde aklı başında bir insan, olanları tebessümle seyredip sırasını beklemeliydi.