Nebiyy-i Ekrem Efendimizin, kıble çevrilmeden önce, gökyüzünde dolaşan gözleri bu defa hamd ve şükür duygularıyla dolu olarak bakıyor, her namaz vaktinde büyük dedesinin kendi elleriyle yaptığı, yapılmasını bizzat Rabbinin emrettiği mukaddes Beyte yönelirken ayrı bir huzur duyuyordu.
İstiyordu ki manevi beraberlik için uzaklık yakınlık bulunmadığını bilsinler, manevi beraberliğin mesafeye değil, sevgiye,saygıya, hürmet duygularına bağlı olduğu şuuruna ersinler.