Ebru Çiçek
@ebrucickk
... insanın kalbini anlamak olanaksız bir şey.
Zîra insanların pek çoğu, bakar körden farksız mahlûklardı. Etraflarında dolaşan, omuz omuza, diz dize hatta can cana ömür sürdükleri öyle varlıklardan habersiz ve öyle hakikatlara bîgâne idiler ki, asıl görülmesi elzem olan bu kıymetlere kör olduktan sonra bir süflî rûhu, mahdut ve illetli gözleriyle nasıl görebilirlerdi?
...belki de yaşamayı zorlaştıran sebepler çoğaldıkça, susmak ve katlanmak ıztırâbının acısını daha şiddetle hissediyorum. Bağırsam: "Alçaklar, efendi postu giymiş canavarlar, neden dönüp yüzümüze bakmıyorsunuz? Açız, aç... Siz bolluktan çatlarken, biz yokluktan ölüyoruz," desem, sanki ne olur?
Ömür de, dünya da tıpkı: "Bir varmış bir yokmuş," diye başlayan ve: "Az gittim uz gittim, dere tepe düz gittim, döndüm arkama baktım bir arpa boyu yer gittim," diye hayâtı izah eden vecîzenin canlı ifâdesi... hayatın da dünyanın da mevhum yolunda dağlar, tepeler aşmak, bir arpa boyundan, yâni bir noktadan daha uzun bir yolculuk değil!
Çocukken tahterevalli oynamayı ne kadar severdim. Fakat büyüdükten sonra insanın bu oyuna, bütün ömrünce devam edeceğini hiç de aklımdan geçirmezdim. Yükselmek alçalmak... gülmek ağlamak... kaçmak kovalamak... dağılmak toplanmak... işte hayat!
Aşk. Bütün kuvvetlerin baş koyduğu tek secdegâh!
Aşk... Öldüren, dirilten tek kuvvet!